Ria Vigo

Queste naar het pakketje deel 2

Eenmaal in Vigo en diverse telefoontjes later, de pakketdienst is niet bepaald meewerkend (grom...) komen we er achter dat het pakket niet op een postkantoor bezorgd kan worden omdat deze pakketdienst alleen aangetekend pakketten verstuurd!! Het pakket ligt in een dorpje ca 15 km buiten Vigo... Uiteindelijk besluiten we om een auto te huren. Joost vertrekt 's ochtends vroeg maar komt rond het middaguur met lege handen terug. Wat blijkt: tot twee keer toe is de Tomtom in de auto halverwege de rit er mee uit gescheden! De reactie van de verhuurmaatschappij was: hier heb je je geld terug, ga maar naar een ander. Tjonge jonge zeg... Grom.

Maar we laten ons niet op de kop zitten! Na de siësta hebben we bij een andere verhuurder een auto gehuurd en zijn met zijn drieën op pad gegaan met SUCCES! Hèhè we zijn bijna een week ermee bezig geweest.

 

 

Foto: Joost MET het pakket!

Klussen in Vigo

Maar goed, in Vigo hebben we ons huisje laten kranen en hebben we de schroefasafdichting nagekeken. Ook is een dikke laag antifouling op het onderwaterschip gesmeerd en hebben we nog andere klussen kunnen doen. Onze klusdagen op de kant zijn dubbel en dwars geslaagd.

Foto: Erg klein haventerrein bij Vigo. Onze boot kan maar net gedraaid worden op het terrein.

Storm in het zuiden, jacht losgeslagen en vast in Baiona

Terwijl wij ons bezig hielden met het pakketje en het klussen, heeft het weer ons echter ingehaald. Ook al is het vrij ongewoon in deze periode van het jaar, er ligt een fors lage druk gebied tegen Spanje en Portugal aan dat zorgt voor harde en stormachtige zuidenwind met een fors regengebied. Daar gaan we niet tegen in zeilen! Gelukkig is Baiona een leuk plaatsje en kun je er heel beschut ankeren, ons anker houdt prima tijdens de dagen met storm. Helaas liggen we nu al wel 1,5 week in Baiona....

We krijgen windkracht 7 tot 8 over ons heen, het is echt geen pretje. Tijdens een al onrustige nacht horen we opeens een misthoorn drie keer schallen. We springen uit ons bed. Onze Nederlandse buurman heeft alarm geslagen omdat een ander jacht, dat aan een mooring lag, is losgeraakt. De mooring heeft het begeven en het jacht was bijna tegen de Nederlanders aangekomen. Dat alles rond 6.00 uur in de ochtend in het stikkedonker. Op het losgeraakte jacht is echter niemand aanwezig. Joost trekt daarom zijn reddingsvest aan, springt in de bijboot en raced naar het op drift geraakte jacht. Eenmaal aan boord lukt het hem om het anker uit te krijgen en het anker houdt gelukkig! Met behulp van zijn slotenmakers kwaliteiten (lees: lock picking), gaan Joost en onze buurman in het schip op zoek naar een telefoonnummer en na contact met de eigenaar komt deze in de middag langs om het schip te verleggen. Hij mag van geluk spreken dat wij met zijn allen zo alert waren!

Op naar de Canarische eilanden

Dat wij de Galisische westkust prachtig vinden, blijkt wel uit ons tijdschema. Achteraf bekeken hebben we bijna drie maanden in dit gebied rond gezeild. Als je op de kaart zou kijken, zie je dat het maar een piepklein stukje betreft... Haha!

Het lijkt erop dat het komende zaterdag (5 oktober) beter weer met noordenwind wordt. Ons plan is om in een keer door naar de Canarische eilanden te zeilen, naar Isla Graciosa. Als het te vermoeiend is maken we een tussenstop in zuid Portugal. We duimen hard voor beter weer!!

Ondertussen hebben we alweer wat nieuwe mensen ontmoet. We zitten nu een beetje in de groep van de ' op één na laatste lichting' die richting het zuiden gaat, i.p.v. bij een van de eerste. Het is een leuke afleiding als je even kunt buurten en informatie kunt uitwisselen. Waarschijnlijk zullen we de meesten pas weer in de Carieb treffen omdat wij nu snel naar de Canarische eilanden gaan en weer aansluiten bij de eerdere groep.

Ria Pontevedra

Queste naar het pakketje deel 1
Op 8 september zeilen we ria Pontevedra binnen. Deze ria vinden we minder mooi ogen dan de vorige ria, met name doordat de havenstad Marin de ria domineert. Wel doen we mooie stadjes aan als Combarro, een van de meest toeristische stadjes tot nu toe met zelfs een Engelstalige uitleg op de informatieborden! Ook hebben we een mooi tochtje met de bijboot de rivier op naar Pontevedra, waar eindelijk een H&M is waar we wat laatste kleding voor Ewan kopen.

Maar de zeiltripjes in deze ria worden toch enigszins bepaald door een pakketje dat we moeten afhalen op het postkantoor in Sanxenxo. In dit pakketje zitten wat onderdelen die hier moeilijk te krijgen zijn. Eén ervan hebben we hard nodig om een lekkage vroegtijdig te voorkomen. Die willen we heel graag hebben want als één ding niet fijn is ín een boot, is het buitenwater!

Al dagen vooraf cirkelen we rond Sanxenxo. Als we uiteindelijk naar het postkantoor gaan, blijkt het pakket niet aangekomen. Is het vertraagd of is er iets mis vragen we ons af. In een kroegje met internet zien we met ontstelling  dat  het pakket naar Pontevedra gebracht  is in plaats naar Sanxenxo! En Pontevedra ligt al achter ons. Na wat bellen met de pakketdienst besluiten we het pakket maar naar Vigo te laten sturen, dat ligt op de route.

Eilanden van Cies

We moeten even wachten tot het pakket in Vigo is en besluiten om naar de hier bekende eilanden van Cies te gaan. We ankeren in een kleine baai met een strandje. Het zijn inderdaad mooie eilanden maar in ons geval ook erg druk. We zijn er precies in het weekend en de ferries met bezoekers gaan af en aan! De stranden liggen vol en op 'ons' strandje is nog nauwelijks plek voor onze bijboot die we tussen de zonnende mensen proppen. Ondanks de drukte is het gezellig en ontspannen.

 

 Foto: Eén van de eilanden van Cies.

Ria Arousa

Chocolade verjaardagstaart op Ila de Arousa
Op 22 augustus komen we in de volgende ria aan en gooien het anker uit bij het grootste eiland van deze ria; Ila de Arousa. Daar komen we opnieuw Dan en Charlotte tegen. Charlotte wordt 30 en ik besluit de chocoladetaart te maken die eigenlijk nog voor Joost zijn verjaardag was. De helft voor Joost, de andere helft voor Charlotte. Bij een mooi strandje gaan we samen voor anker en eten de taart met champagne van Charlotte en Dan. Het is een super gezellige middag!

Foto: Ila de Arousa, ter hoogte van het smalste deel van het eiland liggen aan weerszijden twee havens.

Deze ria vinden we door zijn ruime opzet, leuke eilandjes en baaitjes, veel mooie stranden en oude stadjes een super vaargebied en we brengen hier veel tijd door. We beleven van alles en nog wat. Tijdens een lunch bij Caraminal duikt er met wat gespetter een dolfijn naast de boot op die achter een vis aan zit. Wat fantastisch!  De vis moet het wel bekopen. Bij Cabo Cruz, een uurtje zeilen van Caraminal, ankeren we ook. Deze baai is begrensd door een aantal kleine rotseilandjes die met laag water (in de ria's is een eb en vloed verschil) met elkaar verbonden zijn door smalle stroken zand waar je over heen kunt lopen tot aan het vaste land. Dit doen we natuurlijk wel even. Op deze plek krijgen we regelmatig harde wind over ons heen, rond ca 7 bft. We liggen beschut maar door het lawaai 's nachts om ons heen slapen we toch niet heel goed. Gelukkig komt een eind aan de harde wind en krijgen we dagen met 's nachts geen wind en overdag een lekker briesje.

Foto: eilandjes bij Cabo Cruz. 

Hepatitis B voor Joost inVilagarcia de Arousa
In Vilagarcia de Arousa, de hoofdstad van deze ria, halen we de derde hepatitis vaccinatie voor Joost. Na wat rondvragen en rondstruinen lijken we op de juiste plek beland, en het is niet eens een privekliniek. De baliemedewerker helpt ons zo goed dat we na 20 minuten wachten meteen mee mogen naar wat blijkt: de baby/kinderafdeling van het ziekenhuis haha! Als een meisje van ongeveer drie jaar geprikt, is mag Joost. Joost houdt zich kranig natuurlijk haha. Ik vraag me toch af of we op deze, echt heel erg vriendelijke manier, geholpen zouden zijn als Ewan niet bij ons geweest was.

Weinig medezeilers

Het valt ons op dat we helemaal niet zo veel boten tegenkomen die ook richting de Carieb of verder gaan zeilen en helemaal weinig boten die ankeren in plaats van in een jachthaven liggen. We weten dat er meer boten onderweg zijn. We vragen ons af of we de medezeilers misschien later ontmoeten, pas op de Canarische eilanden. Misschien wel omdat wij ruim de tijd nemen voor de Spaanse ria's, Portugal zullen we relatief snel langs zeilen. Niet dat we nou behoefte hebben aan een drukte zoals bij de Arc (een organisatie waarmee je vanaf de Canarische eilanden kan oversteken naar de Carieb, wel op je eigen zeilboot) maar af en toe gezellig met anderen kletsen zou toch wel prettig zijn. We besluiten in de havens op zoek te gaan naar andere boten die lijken ook op een langere reis te zijn. Tot nu toe hebben we naast de reeds opgedane contacten twee andere boten ontmoet. We zullen het zien...

Foto: All alone met prachtige zonsondergangen is nou ook weer ziet zo heel erg :-D.

Bosbranden

Er is hier de afgelopen tijd bijna wel om de dag een bosbrand geweest, soms best heel groot. Het lijkt mij erg beanstigend voor de bewoners van deze ria, want er staan hier verspreid heel wat huizen. Van een afstand is het wel een spectaculair gezicht. Bij Vilagarcia de Arousa zien we zelfs van dichtbij een blusvliegtuig die niet veel verder op water komt scheppen. We lezen op internet dat in ria Vigo, die we nog aan gaan doen, de branden waarschijnlijk zijn aangestoken. Welke gek....

 

Foto: Eén van de bosbranden.

 
De bosbranden achter ons latend zeilen we via nog een aantal hele mooie ankerplekjes, onder andere opnieuw bij Ila de Arousa, O'Grove en San Vicente do Mar, door naar de volgende ria.

 

Ewan's spruw

Met Ewan gaat het goed, hij ontpopt zich tot een vrolijk ventje met een hele leuke schaterlach. Zijn spruw is sinds enkele weken helemaal weg. We hebben wel alle drie de potjes medicijn opgemaakt....eentje is omgestoten (ahum) en de tweede en derde heeft Ewan verorberd. Toch had hij daarna nog steeds spruw. Hoe kon dat nou toch?? Gelukkig heb ik twee babyboeken mee en in één las ik dat je eigenlijk nooit de fopspeen eerst in je eigen mond moet steken en daarna aan je baby moet geven. Dat is nieuw voor ons. In Nederland of bij de eerste hulp is hier niets over gezegd. Toen we stopten met de fopspeen in onze mond voor te bevochtigen, was de spruw naar een paar dagen verdwenen...
Mokki, je boek is nu al goed van pas gekomen ;-)