Als route
hebben wij zoveel mogelijk de ‘grootcirkel’ route aangehouden. Deze route
beschrijft een boog en omdat de aarde rond is, is dit de kortste route. Wij
hebben 2.519 zeemijlen afgelegd (ruim 1.399 km) met een gemiddelde snelheid van
bijna 6 knopen per uur (10,8 km/uur). Voor onze boot en het gegeven dat we voor
comfortabel en niet heel snel zeilen hebben gekozen, is dit een goede gemiddelde
snelheid.
Eerste en
tweede etmaal
Op zaterdag
14 december vertrekken we rond 13.00 uur vanaf het Canarische eiland El Hierro.
De wind is afgenomen maar het waait nog steeds erg hard, 6 bft uit het oosten
met vlagen van 7-8 bft. De voorspellingen zijn gunstig en tijdens de oversteek
zullen we de wind grotendeels van achter hebben. Bij vertrek worden we
uitbundig uitgezwaaid door onze medezeilers die ook de komende dagen zullen
vertrekken. Eenmaal buiten de haven zijn de golven erg hoog, zo’n 4 meter. Met
drie riffen in het grootzeil zetten we dapper koers naar het zuidwesten. Het
gaat aardig tekeer en het is een pittig begin.
De eerste 6
dagen zijn heel erg zwaar, voornamelijk omdat het ons niet goed lukt overdag te
ontspannen en ’s nachts te slapen. Dat dit niet wil lukken komt door een
combinatie van vier onaangename factoren. Ten eerste waait het met name ’s
nachts harder dan is voorspeld. Daarnaast komen de golven uit drie
verschillende richtingen. Regelmatig, maar dan zonder regelmaat, krijgen we een
beukgolf van opzij. BAM, de golf slaat tegen onze romp die helemaal schuin
wordt weggezet. Deze ‘beukgolven’ zorgen ervoor dat je bijvoorbeeld de thee
naast het kopje schenkt, van de kuipbank valt als je even ligt of omvalt in de
boot. Ewan ligt ook altijd tussen twee kussens in. Verder zitten er tussen de
golven veel brekers, die ook regelmatig in de kuip breken. En tot slot komen er
regelmatig buien over die dan wel voor fris water zorgen, maar ook de kuip nat
maken. Echt buiten zitten of met de wacht ’s nachts buiten zitten gaat dus
niet. Joost probeert het ’s nachts nog wel een paar keer maar dat eindigt
alleen in natte kleding, een natte slaapzak en een gefrustreerde Joost. Deze combinatie van onaangename
factoren zorgt ervoor dat het slapen in ons schip aanvoelt als slapen in een
kruising van de attracties ‘het schip’ in de Efteling en de ‘bobsleebaan’.
Gelukkig kunnen we er nog om blijven lachen én slaapt Ewan wel goed, een echte
zeebonk.
Derde en
vierde etmaal
In de derde
en vierde nacht trekt de wind aan naar 7-8 bft met in de derde nacht regelmatig
vlagen van 9 bft. Er zijn enge steile en hoge golven met veel brekers. We
zeilen met alleen ons kotterzeiltje en op zich gaat dat prima. Dan komt er een
grote breker achterop de boot waardoor een beschermingskap van 2 ventilatie
openingen afbreekt! Gelukkig redden de blauwe plastic deksels van de
babyvoeding ons, deze maakt Joost als noodafdichting vast. Werkt prima. De
aangerichte waterschade in de bakskist is gelukkig ook minimaal. Dit zijn de
twee slechtste nachten en wij zijn opgelucht als het weer een dag later iets
beter wordt.
Foto: Noodreparatie met blauwe deksels van
babyvoeding.
Vanwege het
slechtere weer, kunnen we geen luiken opzetten. Dit betekent veel binnen zitten
met een temperatuur van ca 27 graden Celcius, want koud is het in ieder geval
niet! Toch denken we wel eens voor de grap of we wel de goede kant op gaan,
zoveel slecht weer… gaan we niet richting noorden? Gelukkig vertelt de
stijgende watertemperatuur ons dat we in ieder geval naar warmer water gaan, nu
is de temperatuur al opgelopen tot 26 graden Celsius.
Zesde etmaal
Eindelijk
rond de zesde dag gaat het minder hard waaien en worden de golven minder hoog,
zo’n 2 meter. Het zeilen wordt comfortabeler en we zetten een cd met
kerstmuziek op om alvast in de stemming te komen J.
Zevende
etmaal
De ZON,
eindelijk voor langere tijd zien we de zon. Omdat ook de golven lager zijn,
zetten we een dakluik open en een deel van de kajuitingang. Frisse lucht! Ook
gaat Ewan in bad en wij daarna douchen. Wat een luxe gevoel! Als speciale
traktatie op het tropische vinden we een vliegende vis op ons voordek. Deze
heeft al wel te lang gelegen om op te eten maar ach…in fileren zijn we nog niet
zo dapper.
Foto: “Gevlinderde” zeilvoering met passaatwolken
boven ons.
Foto: Zeilend bij beter weer, alleen op
grootzeil met kotterzeil nog aangehaakt.
Negende
etmaal
OVER DE
HELFT!! Nog 1.255 (697 km) mijl naar Barbados, achter ons ligt 1.264 (702 km)
mijl terug naar El Hierro. De wind komt nu uit het noordoosten en is 22 knopen
(5 bft). We zeilen nu alleen op een ingerolde genua en dat gaat goed. De nacht
is zelf rustig genoeg geweest en we hebben een relatief goede nachtrust gehad.
Overdag neemt de wind nog iets meer af en gaan we aan het rollen. Onze boot
lijkt wel een waggelende zwangere koe….. zucht, is het dan nooit goed?
Wij hebben
ondertussen wel ons ritme gevonden en dat is prettig. De ene dag vloeit zo over
in de andere. Ook heb ik een gevoel van rust en ritme, ondanks het slaapgebrek.
Wat is de oceaan machtig mooi en bovenal machtig.
Twaalfde en
dertiende etmaal – Eerste en tweede kerstdag
We beginnen
de dag rond 07.00 uur met kerstliedjes en zelfs een paar waxinelichtjes in
diepe houders op antislip. Knus is het. Omdat we zo schommelen leven de
waxinelichtjes niet lang, het kaarsvet overspoelt de lonten. Dan krijgen we een
grote golf in de kuip die de boot plotseling opzij duwt. De suikerpot en
waterketel vallen op de vloer. Het is een waterig suikerfeest op de grond en
Joost heeft even een dip. Als remedie zetten we de kerstcd maar wat harder en
alles is weer goed J.
Onder de vloer maken we wel schoon als we aankomen.
Op tweede
kerstdag bellen we met onze ouders via de satelliettelefoon. Erg fijn om
iedereen even kort te spreken. De wind neemt nog iets meer af naar 3-4 bft en
we zetten eindelijk weer het grootzeil bij, wel met driedubbelrif. Samen met
een stuk genua lopen we als een trein en nog wel over één boeg! We genieten van
het zeilen, er is zon en de kuip is droog.
Helaas breekt
dan de een lijn van de lazy-jack (deze lijnen trek je omhoog ter ondersteuning
van het grootzeil als je deze laat zakken). Dat is balen want op zee is de lazy-jack
wel heel fijn bij het neerlaten van het grootzeil. We besluiten de
basisconstructie te hijsen met de kraanlijn, en dat lukt! Ten minste, voor een
paar dagen, dan breekt een ander deel van de lazy-jack lijn en zitten we met
een losse kraanlijn boven in de mast die om de verstaging geslagen is. Gelukkig
zit de kraanlijn verder niets in de weg dus kunnen we het oplossen van dit probleempje
uitstellen tot we aangekomen zijn.
Achttiende
etmaal – Oudejaarsdag
Barbados is
in zicht en er zwemmen dolfijnen voor de boeg. Wat een welkom!
We besluiten
de motor bij te zetten om in een noodtempo naar Barbados te racen, we redden
het dan om voor middernacht op Barbados te zijn. Vuurwerk en oud&nieuw
gevoel lijken ons een passende afsluiting van onze eerste oversteek. Om 21.00
uur liggen we voor anker in Charlisle bay in Bridgetown. Van de kant komt ons
harde feestmuziek tegemoet. Wel zijn we best moe. We proberen met een film
wakker te blijven maar omdat dat niet lukt zetten we 2 wekkers…..waar we door
heen slapen!! We missen het vuurwerk en de gekoelde champagne staat nog ongeopend
in de koelkast. Wat ontzettend suf!
Wanneer we
de volgende morgen wakker worden, blijken we in een mooie baai te liggen met
azuurblauw water. Vlak bij de boot zwemt een zeeschildpad en even verderop
zwemt een paard. Het zwemmende paard is ons een raadsel maar verder….hmmmm,
machtig mooi is dit!
Foto: Uitzicht over het strand aan de
ankerbaai vanuit de mast.
Foto: Eerste strandwandeling met uitzicht op
onze boot.
Foto: Een zeeschildpad!!
